ไม่จางหายไป
posted on 31 Oct 2008 21:33 by getjazz
ช่วงนี้มีโอกาสได้เจอกับคุณครูที่เคยสอนที่โรงเรียนอนุบาลยโสธรมาโดย
บังเอิญ 2 ท่าน คือ ครูฉวีวรรณ ศรีใสคำ กับ ครูอัมพร ดาโรจน์
ถึงจะไม่ได้เจอพร้อมกันทั้งสองท่าน
แต่ภาพเก่าๆเรื่องราวเดิมตอนสมัยกำลังเรียนอยู่ก็ผุดขึ้นมาให้เราย้อนกลับไป
นึกถึงมันอีกครั้ง
คิดถึงครูหลายๆท่านที่สร้างเสริมประสบการณ์ต่างๆให้เรามา บางท่านก็ยังอยู่
บางท่านก็ไม่ ด้วยเหตุผลหลายประการ
แต่ครูทุกท่านก็ยังคงอยู่ในสำนึกลึกๆข้างในเสมอ
ถึงแม้ว่าการที่เป็นโรงเรียนประถม ความสนิทสนมระหว่างเพื่อนหรือกับครู จะมีไม่มากเท่ากับการศึกษาอยู่ในระดับมัธยมก็ตาม แต่ในเมื่อมันคือความผูกพัน อย่างไรมันก็คงไม่มีทางจางหาย แม้ว่าเพื่อนที่เคยรู้จักตอนเรียนอยู่ ทุกวันนี้เมื่อเจอกันอาจจะไม่ได้ทักทายกันก็ตาม แต่ลึกๆเราก็รู้ว่าเรามาจากที่เดียวกัน เคยวิ่งเล่นในสนามเด็กเล่นที่เดียวกัน เคยไปล้างถาดหลุมใส่อาหารเที่ยงที่เดียวกัน เคยเข้าแถวตรงสนามดินหน้าเสาธงเหมือนกัน เคยร้องไห้ตามคุณครูที่ต้องย้ายพร้อมกับฮัมเพลงดอกไม้ให้คุณเช่นกัน เคยต่างๆนานา หลายต่อหลายเคย
พอกาลเวลาเริ่มผ่านไป อายุเริ่มนับตัวเองไปโดยยังไม่หยุด ภาพต่างๆก็เริ่มจะเลือนหายไป เพียงเพื่อรอให้สักวันหนึ่ง มันได้ย้อนกลับมาให้เราได้รำลึกถึงมันบ้าง รอยยิ้มในปัจจุบันคงต่างจากอดีต แต่ก็พลอยทำให้เราอดจะลองยิ้มแบบนั้นอีกสักทีไม่ได้ แม้รอยยิ้มจะไม่เหมือนเดิม ความไร้เดียงสาถูกแทนที่ แต่รอยยิ้มนี้ครั้งหนึ่งก็ได้ขึ้นชื่อว่าเด็กหญิงหรือเด็กชายคนนั้น
เชื่อว่าทุกคนมีเด็กสักคนซ่อนตัวอยู่ลึกๆข้างใน คงเพราะไม่กล้าออกมาเผชิญหน้ากับโลกภายนอกที่ใครๆก็ว่ามันโหดร้ายได้ เช่นนั้นจึงกลายเป็นผู้ใหญ่อีกคนที่กำลังทำหน้าที่เป็นพลเมืองคนหนึ่งของ สังคมอยู่ ด้วยภาระหน้าที่ที่แตกต่างกันไปตามสาขางานต่างๆ เพื่อเป็นแรงขับเคลื่อนให้โลกใบนี้ไม่มีวันหยุดหมุน (เพื่ออะไร?)
เว็บไซต์โรงเรียนฯhttp://school.obec.go.th/anubanyasothon/
ถึงแม้ว่าการที่เป็นโรงเรียนประถม ความสนิทสนมระหว่างเพื่อนหรือกับครู จะมีไม่มากเท่ากับการศึกษาอยู่ในระดับมัธยมก็ตาม แต่ในเมื่อมันคือความผูกพัน อย่างไรมันก็คงไม่มีทางจางหาย แม้ว่าเพื่อนที่เคยรู้จักตอนเรียนอยู่ ทุกวันนี้เมื่อเจอกันอาจจะไม่ได้ทักทายกันก็ตาม แต่ลึกๆเราก็รู้ว่าเรามาจากที่เดียวกัน เคยวิ่งเล่นในสนามเด็กเล่นที่เดียวกัน เคยไปล้างถาดหลุมใส่อาหารเที่ยงที่เดียวกัน เคยเข้าแถวตรงสนามดินหน้าเสาธงเหมือนกัน เคยร้องไห้ตามคุณครูที่ต้องย้ายพร้อมกับฮัมเพลงดอกไม้ให้คุณเช่นกัน เคยต่างๆนานา หลายต่อหลายเคย
พอกาลเวลาเริ่มผ่านไป อายุเริ่มนับตัวเองไปโดยยังไม่หยุด ภาพต่างๆก็เริ่มจะเลือนหายไป เพียงเพื่อรอให้สักวันหนึ่ง มันได้ย้อนกลับมาให้เราได้รำลึกถึงมันบ้าง รอยยิ้มในปัจจุบันคงต่างจากอดีต แต่ก็พลอยทำให้เราอดจะลองยิ้มแบบนั้นอีกสักทีไม่ได้ แม้รอยยิ้มจะไม่เหมือนเดิม ความไร้เดียงสาถูกแทนที่ แต่รอยยิ้มนี้ครั้งหนึ่งก็ได้ขึ้นชื่อว่าเด็กหญิงหรือเด็กชายคนนั้น
เชื่อว่าทุกคนมีเด็กสักคนซ่อนตัวอยู่ลึกๆข้างใน คงเพราะไม่กล้าออกมาเผชิญหน้ากับโลกภายนอกที่ใครๆก็ว่ามันโหดร้ายได้ เช่นนั้นจึงกลายเป็นผู้ใหญ่อีกคนที่กำลังทำหน้าที่เป็นพลเมืองคนหนึ่งของ สังคมอยู่ ด้วยภาระหน้าที่ที่แตกต่างกันไปตามสาขางานต่างๆ เพื่อเป็นแรงขับเคลื่อนให้โลกใบนี้ไม่มีวันหยุดหมุน (เพื่ออะไร?)
เว็บไซต์โรงเรียนฯhttp://school.obec.go.th/anubanyasothon/