just let idea speaks

ผม ชอบเขียนซึ่งเป็นผลมาจากการชอบอ่าน พออ่านมากๆเข้าก็อยากจะถ่ายทอดออกมาเป็นตัวอักษรบ้าง แรกเริ่มก็เขียนเป็นบันทึกของตัวเอง ซึ่งเท่าที่จำความได้ ตลอดชีวิตของผมจะมีสมุดบันทึกเล่มเล็กๆติดตัวอยู่เสมอซึ่งตอนนี้ก็ไม่ทราบ ว่าหายไปไหนหมด พอโตขึ้นก็เริ่มมีเล่มที่โตขึ้นพอให้เห็นเป็นหลักฐานว่าช่วงเวลานั้นๆของ ชีวิตได้ผ่านได้ประสบกับอะไรมาบ้าง จริงๆก็ไม่ได้คิดว่าจะให้ใครอ่าน  แต่ พอได้ย้อนกลับไปอ่านข้อความเก่าๆที่ตัวเองได้เขียนไว้ ก็รู้สึกสนุกกับสิ่งที่เราได้ถ่ายทอดออกมา จึงเริ่มคิดว่าน่าจะให้ใครได้สัมผัสสิ่งนี้พร้อมกับเราบ้าง ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรแต่มันก็เป็นความจริง ซึ่งมีทั้ง ทุกข์ สุข ปะปนกันไป หลายต่อหลายครั้งที่เขียนเพราะอยากระบาย อยากด่า อยากตะโกนใส่ใครบางคนแต่ทำไม่ได้ อยากอธิบายแต่ไม่มีใครฟัง อยากหลายๆครั้งเข้าก็เริ่มจะมีจำนวนหน้าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนหนึ่งเล่มก็ยังไม่เพียงพอ

เคย สงสัยเหมือนกันว่ากับบางอย่างที่เขียนไปตามความรู้สึก ซึ่งบางครั้งก็รุนแรง ถ้าคนที่เราพาดพิงถึงได้ผ่านเข้ามาอ่านจะรู้สึกอย่างไรนะ แต่ผมก็ได้ข้อสรุปว่า ผมไม่ได้เขียนเพื่อสนองความต้องการของใคร ไม่ได้เขียนตามความรู้สึกของใคร แต่ ของตัวเอง เท่านั้น ถ้ามันจะไปกระทบส่วนใดของใครก็ต้องเป็นเรื่องของเขาแล้วล่ะ แต่เอาเข้าจริงๆแล้วก็อดห่วงความรู้สึกของเขาไม่ได้ อารมณ์ตอนเขียน กับอารมณ์ ณ ปัจจุบัน บางครั้งก็ต่างกันสุดขั้ว

เท่า ที่เขียนมา ส่วนมากเลย ผมจะรีบๆเขียนออกมาตามความรู้สึกซึ่งมาจากปัจจัยด้านเวลาและสถานที่เป็นส่วน ใหญ่ และการกระทำเช่นนี้ก็ทำให้ได้ข้อความที่ออกมาน้อยจนเกินไป แต่บางครั้งก็พรั่งพรูออกมาไม่รู้จักจบสิ้น แม้จะน้อยหรือมากเพียงใด ผมเชื่ออยู่เสมอว่า สิ่งที่ผมถ่ายทอดออกมานั้นมันมีอะไรมากกว่าที่กลั่นออกมาให้เห็นในเบื้องต้น หากจะมีใคร(ใคร?)ลองมองลึกเข้าไป ระหว่างตัวอักษร ระหว่างคำ ระหว่างบรรทัด ระหว่างที่กำลังจรดปากกาหรือกดแป้นพิมพ์ มันมีอะไรมากกว่าข้อความที่ปรากฏซึ่งไม่สามารถจะแสดงออกมาให้เห็นเป็น รูปธรรมได้ คงต้องอาศัยความรู้สึก ต่อ ความรู้สึก สัมผัสกันเอง ถึงจะซาบซึ้งในสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตา แต่รับรู้ได้ด้วยใจ หรือไม่ซาบซึ้งแต่กลับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก็แล้วแต่กรณีไป

ความ รู้สึกของมนุษย์ แน่นอนมีทั้งด้านแข็งและด้านอ่อน คราใดที่ด้านหนึ่งด้านใดหมดแรง ครานั้นอีกด้านย่อมแสดงออกมา เมื่อมีรอยยิ้มเปื้อนหน้า รอยน้ำตาคงถูกซ่อนไว้ลึกๆ หรือเมื่อน้ำตาสุดจะทานทน รอยยิ้มคงไม่ดั้นด้นออกมาให้เห็น แต่ทุกสิ่งย่อมมีข้อยกเว้น บางครั้งแทนที่จะเป็นเสียงหัวเราะกลับเป็นน้ำตา แทนที่จะสะอึกสะอื้นกลับกลายเป็นหัวเราะแทน แน่ล่ะ มนุษย์มีอารมณ์ที่ยากจะคาดเดาได้เสมอ นั่นอาจจะส่งผลมาจากการทำงานของสมองที่เป็นผลพวงจากความรู้สึก ซึ่งแม้วิทยาการสมัยใหม่จะพัฒนาไปเพียงใด ก็ใช่ว่าจะค้นพบความจริงทุกสิ่งจากสมองได้

ตราบ ใดที่ยังมีชีวิต ความรู้สึกเล็กๆจากการเขียนคงยังไม่สิ้นสุด ผมก็จะยังส่งผ่านความรู้สึกออกมาเป็นตัวอักษรเช่นนี้ต่อไป ไม่ได้ขออภัยหากมีข้อผิดพลาด ไม่ได้ขอบคุณผู้ที่ให้การสนับสนุนข้อมูล เพราะไม่รู้ว่าเขานั้นจะยินดีหรือเปล่า แน่นอนล่ะอยากมีเรื่องราวดีๆกับเขาบ้างเหมือนกัน แต่เขียนกี่ทีกลับเป็นอีกแบบ อยากจะเขียนเพื่อจรรโลงสังคมบ้าง แต่เหมือนกับว่าเวลานั้น ยังไม่ใช่ มายังไม่ถึง หรือความรู้สึกยังไม่พาไป จนกว่าจะถึงวันนั้นคงปล่อยให้ตัวหนังสือไหลออกมาตามความรู้สึกของตัวเองต่อ ไป เพราะผมไม่รีบร้อนอยู่แล้ว

หมายเหตุ:  คุ้มครองโดยพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์